STANOWISKO UCZESTNIKÓW I INTERESARIUSZY PO WSTĘPNEJ WERSJI PROJEKTU

NARODOWEGO PROGRAMU LEŚNEGO

1. Wprowadzenie i cel opracowania

Niniejsza synteza porządkuje i uzasadnia uwagi do wstępnej wersji projektu Narodowego Programu Leśnego (NPL) z dnia 9 lipca 2026 r. Jej celem jest wskazanie tych rozstrzygnięć projektu, które — w ocenie sektora drzewnego — opierają się na niepełnych przesłankach, wewnętrznych niespójnościach lub założeniach z góry przesądzających kierunek polityki państwa, a przez to grożą osłabieniem konkurencyjności krajowego przemysłu drzewnego i bezpieczeństwa surowcowego kraju.

NPL będzie miał rangę dokumentu o skutkach ustawowych. Tym większego znaczenia nabiera wymóg, aby każde rozwiązanie o charakterze normatywnym opierało się na twardych przesłankach — źródłach naukowych, ocenie skutków regulacji oraz obowiązującym prawie — a nie na ustaleniach z debat, które nie mają statusu prawnych wytycznych. Uwagi pogrupowano w dziesięć obszarów przekrojowych; w części końcowej zestawiono je w formie tabeli lokalizacja–uwaga–rekomendacja.

2. Obszary krytyczne

2.1 Odpolitycznienie Lasów Państwowych i skład Państwowej Rady ds. Leśnictwa

Dot. pkt 7.6 „Uniezależnienie leśnictwa od partykularnych interesów i bieżącej koniunktury politycznej”, pkt 7.6.2 (str. 86 projektu) — powołanie Państwowej Rady ds. Leśnictwa.

Odpolitycznienie Lasów Państwowych jest deklarowanym od dawna celem Ministerstwa Klimatu i Środowiska, a w toku prac nad NPL wskazywali je praktycznie wszyscy eksperci jako jeden z podstawowych kierunków zmian. Wypracowano konkretne propozycje rozwiązań; początkowo nie uzyskały one zgody na uwzględnienie, a ostateczny zapis, choć trafił do projektu, sformułowano na tyle ogólnie, że w praktyce nie wnosi on nic do rzeczywistego procesu odpolitycznienia.

Zapis projektu (pkt 7.6.2, str. 86) oraz propozycja Piotra Poziomskiego, Prezydenta PIGPD, są do siebie bardzo podobne, lecz różni je jeden kluczowy element — brak jednoznacznego zapisu uniemożliwiającego dominację polityków w składzie Rady. Projekt poprzestaje na miękkim sformułowaniu, że żadna grupa ani organ powołujący „nie powinien” samodzielnie dysponować większością głosów. Bez twardego ograniczenia nowy organ może zostać obsadzony w taki sposób, że pozostali interesariusze pełnić będą wyłącznie rolę symbolicznego dodatku, a mechanizm nadzoru — zamiast chronić apolityczność — stanie się kolejnym narzędziem wpływu politycznego.

Zapis w projekcie NPL (pkt 7.6.2, str. 86)	Propozycja P. Poziomskiego, 02.07.2026
„Powinna się składać z kilkunastu członków” — liczba nieokreślona.	15 członków w równych proporcjach (5 grup interesariuszy).
Środowisko naukowe; praktyka leśna; gospodarka oparta na drewnie; organizacje społeczne i JST; organy państwa.	Nauki leśne i wiedza ekspercka; praktyka leśna i pracownicy Służby Leśnej; krajowy przemysł drzewny i usługi leśne; samorządy oraz organizacje społeczne i przyrodnicze; organy państwa.
„Żadna z grup ani żaden organ powołujący nie powinien samodzielnie dysponować większością” — sformułowanie miękkie (rekomendacja).	„Żadna grupa ani organ nie może samodzielnie posiadać większości głosów” — zakaz wiążący.
Brak zakazu łączenia członkostwa z funkcjami politycznymi.	Członkiem nie może być poseł, senator, europoseł, członek RM, sekretarz/podsekretarz stanu, członek partii, osoba w sztabie wyborczym (wyjątek: 3 przedstawicieli resortów).
Kadencyjność i rotacyjność „niepowiązana z cyklami wyborczymi” — ogólnie.	Kadencja 6 lat, maks. 2; rotacja 1/3 składu co 2 lata; kadencja niepokrywająca się z kadencją Sejmu; enumeratywne przesłanki odwołania.
Brak progu kwalifikowanego dla kluczowych uchwał.	Uchwały kluczowe (m.in. powołanie Dyrektora Generalnego, strategia, plan finansowy, absolutorium) — większość ≥ 3/5 ustawowego składu.

Rekomendacja: zastąpić miękkie sformułowanie „nie powinien” wiążącym zakazem („nie może”) i uzupełnić pkt 7.6.2 o gwarancje z propozycji PIGPD, w szczególności: ustawowy zakaz łączenia członkostwa w Radzie z czynnymi funkcjami politycznymi (poza ściśle określoną, mniejszościową reprezentacją resortów), stały skład 15 osób w równych proporcjach, kwalifikowaną większość 3/5 dla decyzji kluczowych, kadencyjność zdesynchronizowaną z kadencją Sejmu oraz enumeratywne przesłanki odwołania. Bez tych elementów zapis o odpolitycznieniu pozostaje deklaratywny.

Propozycja zapisu: Państwowa Rada ds. Leśnictwa składa się z 15 członków reprezentujących w równych proporcjach: nauka leśna i niezależną wiedzę ekspercką, praktykę leśną i pracowników, krajową gospodarkę opartą na surowcu drzewnym, organizacje społeczne i jednostki samorządu terytorialnego oraz organy państwa odpowiedzialne za środowisko, gospodarkę i finanse publiczne. Żadna z grup ani żaden organ powołujący nie może samodzielnie dysponować większością głosów w Radzie.

2.2. Terminologia: „biomasa drzewna” zamiast „drewno okrągłe”

Dot. m.in.: „Wdrożenie zasady kaskadowego wykorzystania biomasy drzewnej”, pkt 5.2 oraz cyfrowy system monitorowania przepływów.

Projekt posługuje się pojęciem „biomasa drzewna” tam, gdzie przedmiotem regulacji jest w istocie drewno okrągłe. Są to kategorie nietożsame: „biomasa drzewna” obejmuje również pozostałości pozrębowe, korę, zrębki i produkty uboczne, których reżim gospodarowania jest odmienny. Objęcie zasadą kaskadowości oraz cyfrowym systemem klasyfikacji i monitorowania całej „biomasy”, zamiast precyzyjnego drewna okrągłego, rozszerza obowiązki sprawozdawcze i ograniczenia strumieni surowca, które nie były przedmiotem debaty i nie wymagają takiej kontroli.

Rekomendacja: konsekwentnie zastąpić „biomasę drzewną” pojęciem „drewno okrągłe” we wszystkich miejscach, gdzie mowa o zasadzie kaskadowego wykorzystania i o systemie monitorowania przepływów surowca.

2.3. Produkty uboczne (by-products) i zawężenie łańcucha wartości

Dot. akapitu o biogospodarce oraz o zwiększeniu roli drewna w gospodarce niskoemisyjnej.

Ujęcie kaskadowego wykorzystania nie może zawężać kierunków zagospodarowania produktów ubocznych do jednego odbiorcy. Zbyt wąska definicja uzależnia przemysł tartaczny od jednego kanału zbytu i pomija realnych, istotnych odbiorców produktów ubocznych — rozbudowany sektor energetyczny lub produkcję cegieł. Analogicznie, wskazywanie wyłącznie „przemysłu meblarskiego i produkcji płyt” jako bazy dla kaskadowości nadmiernie zawęża obraz: właściwym punktem odniesienia jest cały przemysł drzewny.

Rekomendacja: posługiwać się szerokim pojęciem „przemysł drzewny”; zasadę kaskadowości sformułować tak, by nie preferowała jednego kierunku zagospodarowania produktów ubocznych i nie blokowała ich wykorzystania przez sektor energetyczny oraz inne gałęzie przerobu.

Zastrzeżenie dotyczy także zapisu o „ograniczaniu wykorzystania pełnowartościowego drewna w celach energetycznych”: kierunek ten jest do zaakceptowania jedynie o tyle, o ile nie ogranicza wykorzystania energetycznego produktów ubocznych i drewna, dla którego brak jest ekonomicznie uzasadnionego zastosowania materiałowego.

2.4. Eksport surowca i krajowy przerób — usunąć zawężenie „poza UE”

Dot. pkt 5.4.4 oraz zapisów o ograniczeniu eksportu i o ustawie o drewnie jako surowcu strategicznym.

Projekt wielokrotnie ogranicza cel „ograniczenia eksportu nieprzetworzonego drewna” do kierunku „poza Unię Europejską”. Zawężenie to jest sprzeczne z deklarowanym celem budowy wartości dodanej w kraju: wywóz nieprzetworzonego surowca osłabia krajowy przerób niezależnie od tego, czy trafia poza UE, czy na rynek wewnętrzny Unii. Właściwym celem polityki jest promowanie głębszego przerobu w kraju i ograniczanie eksportu surowca nieprzetworzonego w ogóle, realizowane przez mechanizmy stymulujące, a nie wyłącznie zakazowe.

Rekomendacja: wykreślić sformułowanie „poza UE / poza Unię Europejską”; przeformułować cel na stymulowanie krajowego, głębszego przerobu surowca drzewnego oraz ograniczanie eksportu drewna nieprzetworzonego jako takiego.

2.5. Wycena usług ekosystemowych i Całkowita Wartość Ekonomiczna (TEV)

Dot. pkt 4.1 (waloryzacja), Celu 4 oraz akapitów o TEV i „kosztach utraconych korzyści”.

Projekt konsekwentnie przyjmuje tezę, że „łączna wartość usług nierynkowych często przewyższa zyski z produkcji drewna”, i czyni z niej narzędzie wpływu na decydentów. Konstrukcja ta jest metodycznie wadliwa z trzech powodów:

zapis z góry przesądza wynik analizy („wykazanie, że…”), co jest sprzeczne z zasadą rzetelnej, bezstronnej oceny;
porównuje się dwie nieprzystawalne kategorie ekonomiczne — usługi nierynkowe (szacowane modelowo, estymacyjnie lub deklaratywnie) i rzeczywiste transakcje rynkowe;
po stronie gospodarczej uwzględnia się wyłącznie wartość samego drewna, a nie cały łańcuch wartości dodanej powstającej w dalszym przerobie — co skutkuje jednoczesnym przeszacowaniem usług ekosystemowych i niedoszacowaniem wykorzystania gospodarczego surowca drzewnego.

Rekomendacja: usunąć sformułowania przesądzające wynik; wyceny usług ekosystemowych traktować jako funkcję pomocniczą, a nie „twardą” podstawę wyznaczania polityki państwa; w wycenie funkcji gospodarczych uwzględniać cały łańcuch wartości dodanej, a nie samą wartość surowca.

2.6. Włączanie wycen do rachunków narodowych

Dot. Celu 4 — mechanizmów włączania wartości usług ekosystemowych do rachunków narodowych / PKB.

Włączanie szacunkowej wartości usług ekosystemowych do rachunków narodowych jest obecnie przedwczesne. Usługi te nie mają cen rynkowych, a ich wycena zależy od przyjętej metody, założeń i stopy dyskontowej. Łączenie wartości hipotetycznych z rzeczywistymi transakcjami zmniejsza przejrzystość rachunków narodowych, grozi podwójnym liczeniem korzyści ujętych już w innych sektorach oraz sztucznym zawyżaniem lub zaniżaniem obrazu gospodarki, generując przy tym znaczne koszty administracyjne bez gwarancji wiarygodności danych.

Rekomendacja: prowadzić odrębne rachunki środowiskowe oparte na miernikach fizycznych (powierzchnia i stan lasów, retencja wody, pochłanianie CO₂); wyceny pieniężne traktować jako analizy pomocnicze, a nie składnik PKB lub podstawowych rachunków narodowych.

2.7. Lasy o wiodącej funkcji społecznej (LoWFS) i status ONoL

Dot. pkt 3.5 oraz odwołań do Ogólnopolskiej Narady o Lasach (ONoL) i klasyfikacji LoWFS.

Projekt opiera wyznaczanie „lasów o wiodącej funkcji społecznej” na ustaleniach Ogólnopolskiej Narady o Lasach. Podejście to budzi zasadnicze zastrzeżenia:

brak definicji, na czym miałaby polegać „wiodąca funkcja społeczna” — wskazywane funkcje (turystyka, spacery, zbieranie grzybów, poprawa jakości powietrza) są już realizowane przez Lasy Państwowe i wynikają wprost z ustawy o lasach (m.in. kategoria lasów ochronnych w granicach i w otoczeniu miast oraz w strefach uzdrowiskowych — art. 15 wspomnianej ustawy);

Art. 15. Rodzaje lasów ochronnych
Za lasy szczególnie chronione, zwane dalej „lasami ochronnymi”, mogą być uznane lasy, które:
…
7) są położone:
a) w granicach administracyjnych miast i w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców,
b) w strefach ochronnych uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1135),

ustalenia ONoL nie stanowią prawnych wytycznych do kształtowania polityki państwa; wytyczne mają dopiero powstać w ramach NPL, który uzyska rangę ustawową;
sam sposób wypracowania wyników ONoL był krytykowany przez licznych uczestników; jednocześnie wykazano oddolną inicjatywę do wyznaczania takich obszarów, co zostało pominięte, upolityczniając proces zamiast oprzeć go na inicjatywie lokalnych społeczności;
zgodnie z wytycznymi UE z 2023 r. Polska powinna w procesie krajowym zdefiniować „starolasy”, a następnie je wyznaczać z uwzględnieniem oceny skutków.

Rekomendacja: nie traktować ONoL jako podstawy normatywnej; zdefiniować pojęcia w procesie krajowym wraz z oceną skutków; wyznaczanie LoWFS oprzeć na obiektywnych kryteriach i inicjatywie oddolnej, a nie na decyzji politycznej.

2.8. Certyfikacja gospodarki leśnej (FSC / PEFC)

Dot. pkt 7.4 oraz akapitu o kontynuacji systemów certyfikacji.

Dokument rangi ustawowej nie powinien wymieniać z nazwy konkretnych, komercyjnych systemów certyfikacji (FSC, PEFC). Rodzi to ryzyko uprzywilejowania wybranych podmiotów oraz uzależnienia dostępu do rynku od prywatnych standardów. Należy również podkreślić dobrowolny charakter certyfikacji. Dodatkowo znaczenie tych systemów jako dowodu odpowiedzialnego zarządzania w Europie maleje — rozbudowa unijnych regulacji i polityk środowiskowych sprawia, że sam fakt pochodzenia drewna z UE jest już świadectwem odpowiedzialnego gospodarowania.

Rekomendacja: usunąć nazwy „FSC” i „PEFC”; zastąpić sformułowaniem „co najmniej dwóch dobrowolnych systemów certyfikacji”; uwzględnić malejące znaczenie certyfikacji rynkowej wobec regulacji UE.

2.9. Ograniczenia i wyłączenia z użytkowania — brak podstaw i skutki dla pozyskania

Dot. pkt 4.5.2, 4.5.5, 4.5.6 oraz zapisu o rezygnacji ze zrębów zupełnych („leśnictwo bliższe naturze”).

Blok ograniczeń w gospodarowaniu budzi zastrzeżenia zarówno co do podstaw merytorycznych, jak i skutków gospodarczych:

„Leśnictwo bliższe naturze” — brak racjonalnego uzasadnienia dla całkowitej rezygnacji ze zrębów zupełnych; jest to jeden z uzasadnionych sposobów pozyskania, którego nie należy eliminować z zestawu narzędzi hodowlanych, dotyczy to przykładowo siedlisk, które w związku z zamieraniem lasów będą wymagały tego rodzaju rębni;
szczegółowe listy siedlisk wyłączanych z użytkowania (pkt 4.5.2) wprowadzono bez dyskusji o szczegółach; poziom szczegółowości (typy siedliskowe, kombinacje gatunkowe, bufory, nachylenia ≥ 30°, powierzchnie enklaw) nie był przedmiotem uzgodnień;
wstrzymanie pozyskania w okresie lęgowym ptaków (pkt 4.5.5) de facto zatrzymuje pozyskanie przez większość roku; już obecnie pozyskanie jest obwarowane obowiązkiem identyfikacji drzew dziuplastych i z gniazdami oraz wstrzymania prac w ich sąsiedztwie;
zwiększenie zasobu drewna martwego (pkt 4.5.6) — brak odpowiedzi, jak zobowiązać właścicieli prywatnych oraz jak — wobec zmian klimatu i suszy — wpłynie to na zagrożenie pożarowe. Dla kontekstu: obecny zasób martwego drewna szacuje się na ok. 84,55 mln m³ (ok. 11,9 m³/ha w lasach zarządzanych przez LP oraz ok. 9,8 m³/ha w lasach prywatnych).

Rekomendacja: utrzymać zręby zupełne jako dopuszczalne narzędzie; poddać szczegółowe kryteria wyłączeń realnym uzgodnieniom i ocenie skutków; przeformułować ograniczenia sezonowe tak, by nie paraliżowały pozyskania; dla drewna martwego określić wykonalny mechanizm dla lasów prywatnych oraz ocenę ryzyka pożarowego.

2.10. Braki źródeł i nieuzasadnione wartości docelowe

Dot. pkt 3.1 (powierzchnia ochrony) oraz celu dot. odnowienia naturalnego (25% do 2035 r., 40% do 2050 r.).

Kluczowe twierdzenia i cele liczbowe nie zostały udokumentowane. Teza, że „powierzchnia lasów objętych ochroną jest — z punktu widzenia aktualnych wyników badań — wciąż niewystarczająca”, nie zawiera odwołania do źródeł. Podobnie cele udziału odnowienia naturalnego (powyżej 25% do 2035 r. i 40% do 2050 r.) podano bez uzasadnienia, dlaczego przyjęto właśnie takie poziomy.

Rekomendacja: uzupełnić przypisy do aktualnych, recenzowanych badań przy każdym twierdzeniu o charakterze normatywnym; uzasadnić wartości docelowe analizą wykonalności, w przeciwnym razie je usunąć lub zmiękczyć.

2.11. Pozostałe uwagi przekrojowe

System rekompensat / starolasy (pkt 4.2.4): niespójność nazewnictwa — tytuł mówi o „właścicielu” bez rozróżnienia, a tekst zawęża do właścicieli „prywatnych”. Mechanizmem powinny być objęte także Lasy Państwowe.
Regulacja ruchu turystycznego: ograniczanie i kanalizowanie dostępności obszarów przyniesie skutek odwrotny do zamierzonego i uderzy w społeczności lokalne. Zamiast ograniczeń dostępu należy uskutecznić penalizację już obowiązujących wykroczeń.
Rozkład obciążeń: mniejsze miejscowości nie powinny być obciążane zwiększonym pozyskaniem drewna na rzecz aglomeracji miejskich.
Odpowiedzialność strony społecznej: wraz ze wzrostem wpływu strony społecznej na decyzje musi zostać określony współmierny wzrost odpowiedzialności za podejmowane decyzje.

3. Zbiorcze zestawienie uwag i rekomendacji

Poniższa tabela stanowi skrótowy rejestr uwag; szczegółowe uzasadnienie zawarto w części 2.

Miejsce w NPL	Istota uwagi krytycznej	Rekomendacja PP
5.2; monitoring	Użycie pojęcia „biomasa drzewna” zamiast „drewno okrągłe” rozszerza reżim na produkty uboczne.	Zastąpić „biomasę drzewną” pojęciem „drewno okrągłe”.
Biogospodarka; niskoemisyjność	Kaskadowość zawężona do jednego kierunku; pominięcie sektora pelletowego i innych odbiorców.	Użyć pojęcia „przemysł drzewny”; nie preferować jednego kierunku zagospodarowania by-products.
5.4.4; ustawa o drewnie	Ograniczenie eksportu tylko „poza UE”.	Wykreślić „poza UE”; stymulować głębszy przerób krajowy i ograniczać eksport surowca w ogóle.
4.1; Cel 4 (TEV)	Zapis przesądza wynik; porównanie nieprzystawalnych kategorii; pominięcie łańcucha wartości.	Wyceny jako funkcja pomocnicza; uwzględnić cały łańcuch wartości dodanej.
Cel 4 (rachunki)	Włączanie wycen do rachunków narodowych/PKB — przedwczesne i nieprzejrzyste.	Odrębne rachunki środowiskowe na miernikach fizycznych; wyceny tylko pomocniczo.
3.5; ONoL; LoWFS	Brak definicji funkcji społecznej; ONoL bez rangi prawnej; upolitycznienie procesu.	Zdefiniować pojęcia z oceną skutków; wyznaczanie oddolne i apolityczne.
7.4 (certyfikacja)	Wymienianie z nazwy FSC/PEFC w akcie o randze ustawowej.	„Co najmniej dwa dobrowolne systemy”; usunąć nazwy własne.
4.5.2 / 4.5.5 / 4.5.6	Wyłączenia z użytkowania bez uzgodnień; paraliż pozyskania; ryzyko pożarowe.	Utrzymać zręby zupełne; uzgodnić kryteria; wykonalny mechanizm dla drewna martwego.
3.1; odnowienie nat.	Brak źródeł dla tez i wartości docelowych (25% / 40%).	Uzupełnić przypisy i analizę wykonalności lub usunąć wartości.
4.2.4 (rekompensaty)	Niespójność „właściciel” vs „prywatny”; pominięcie LP.	Objąć mechanizmem wszystkich właścicieli, w tym LP.
Ruch turystyczny	Ograniczanie dostępności jest kontrproduktywne, uderza w społeczności lokalne.	Zamiast ograniczeń — penalizacja obowiązujących wykroczeń.
Udział społeczny	Wzrost wpływu bez wzrostu odpowiedzialności.	Powiązać wpływ strony społecznej z odpowiedzialnością za decyzje.
7.6.2 (str. 86); Rada	Zapis o odpolitycznieniu zbyt ogólny; brak zakazu dominacji polityków w składzie Rady.	Wiążący zakaz („nie może”); zakaz łączenia z funkcjami politycznymi; skład 15 os., większość 3/5 — wg propozycji PIGPD.

4. Podsumowanie

Sektor drzewny popiera cele NPL w zakresie odporności lasów, ich roli w gospodarce niskoemisyjnej i rozwoju biogospodarki. Zwraca jednak uwagę, że część rozstrzygnięć projektu opiera się na przesłankach nieudokumentowanych źródłowo, na kategoriach ekonomicznych stosowanych w sposób nieporównywalny oraz na ustaleniach pozbawionych statusu prawnych wytycznych. Wobec ustawowej rangi dokumentu konieczne jest oparcie każdego rozwiązania normatywnego na rzetelnych źródłach i ocenie skutków oraz zachowanie równowagi między funkcjami ochronnymi, społecznymi i gospodarczymi lasu — w tym pełnym uwzględnieniem wartości całego łańcucha przerobu drewna.

Szczególnego znaczenia nabiera deklarowany od lat cel odpolitycznienia Lasów Państwowych. Aby nie pozostał on wyłącznie deklaracją, zapis o Państwowej Radzie ds. Leśnictwa musi zawierać twarde gwarancje niedopuszczające do dominacji polityków w jej składzie — zgodnie z propozycją Piotra Poziomskiego, Prezydenta PIGPD, przedstawioną w części 2.1.

Na koniec należy zwrócić uwagę na asymetrię szczegółowości zapisów. W trakcie obrad zespołów wskazywano, że treść programu powinna ograniczać się do kilkuzdaniowych tez, rozwijanych dopiero na dalszych etapach prac. Tymczasem można odnieść wrażenie, że część elementów — zwłaszcza tych dotyczących ochrony środowiska oraz ograniczeń w gospodarce leśnej — rozwinięto szczegółowo, a niekiedy wręcz detalicznie, podczas gdy zagadnienia gospodarcze potraktowano bardzo ogólnie. Rodzi to obawę, że tak nierównomiernie ujęte zapisy mogą być w przyszłości dowolnie interpretowane w zależności od bieżącej potrzeby politycznej. Dla zachowania równowagi między funkcjami lasu konieczne jest ujednolicenie poziomu szczegółowości — albo przez sprowadzenie zapisów szczegółowych do poziomu tez kierunkowych, albo przez równie precyzyjne rozwinięcie części gospodarczej.

W konsekwencji tej asymetrii projekt NPL — rozbudowując wymiar ochronny i ograniczający, a traktując ogólnikowo gospodarczy — w żaden sposób nie zabezpiecza trwałości ani stabilnego rozwoju przemysłu drzewnego. Brak precyzyjnych, wiążących gwarancji w zakresie dostępności i przewidywalności podaży surowca, długoterminowych ram jego gospodarczego wykorzystania oraz oceny skutków dla sektora sprawia, że interesy branży pozostają jedynie deklaratywne i mogą być swobodnie pomijane w zależności od bieżącej potrzeby politycznej.

Magdalena Brodzińska – Polska Izba Gospodarcza Przemysłu Drzewnego, Członek Zespołu Wspierającego NPL
Kazimierz Czapiewski – Polski Komitet Narodowy EPAL, Członek Zespołu Wspierającego NPL
Janusz Dawidziuk – Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej, Członek Grupy Roboczej NPL
Longin Graczkowski – Stowarzyszenie Przemysłu Tartacznego
Rafał Gruszczyński – Polska Izba Gospodarcza Przemysłu Drzewnego, Członek Zespołu Wspierającego NPL
Dawid Jakubowski – Polska Izba Gospodarcza Przemysłu Drzewnego, Członek Zespołu Wspierającego NPL
Janusz Komurkiewicz – Związek Polskie Okna i Drzwi
Dr hab. inż. Sławomir Krzosek, prof. SGGW – Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego, Członek Zespołu Wspierającego NPL
Piotr Poziomski – Polska Izba Gospodarcza Przemysłu Drzewnego, Członek Grupy Roboczej NPL
Zygmunt Stanula – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Producentów Programu Ogrodowego, Członek Zespołu Wspierającego NPL
Marta Ucinek – Stowarzyszenie Przedsiębiorców Leśnych im. Mieczysława Wierzbickiego w Gołuchowie
Mariusz Sibiński – Zrzeszenie Producentów Palet i Innych Wyrobów z Drewna, Członek Grupy Roboczej NPL